VALLE SAGRADO (Heilige Vallei)

Ollantaytambo is een authentiek “Inca stadje” op de weg naar Machu Picchu.  Tijdens het Inca-rijk was Ollantaytambo het koninklijke landgoed van keizer Pachacutec die de stad en een ceremonieel centrum bouwde. Ten tijde van de Spaanse verovering van Peru diende het als een bolwerk voor Manco Inca Yupanqui, leider van het Inca-verzet. Tegenwoordig, mooi gelegen aan de Rio Urubamba aan het einde van de schitterende “Heilige Vallei”  is het een belangrijke toeristische attractie met indrukwekkende Inca-ruïnes en met het treinstation voor Machu Picchu.

iNFO
Quechua: Plek om naar beneden te kijken of plaats van observatie
Hoogte: 2846 m
Afstand tot Cusco, 60 km, vertrek bussen/taxi’s bij de straten Pavitos en Grau.
Afstand tot Machu Picchu: 50 km, alleen met trein te bereizen.
Belangrijkste bezienswaardigheden:
-Archeologisch Complex met Templo del Sol, Intihuatana (buiten het complex), Andenes Manyaraki, Incamisana, Baño de la Ñusta, Templo del agua.
Wandelingen in de buurt:
-La Cantera: de steengroeve waar de monolieten vandaan komen, 5 km verderop op een berg.
– Diverse qolcas, opslagplaatsen op de berghelling van Pinkuyluna
-Purmamarca ruïnes, onderweg passeer je enorme terras complexen.



GESCHIEDENIS

Rond het midden van de 15e eeuw veroverde  Inca-keizer Pachacutec Ollantaytambo en de stad en de nabijgelegen regio werden opgenomen in zijn persoonlijke landgoed. De keizer herbouwde de stad met weelderige constructies en ondernam uitgebreide werkzaamheden aan terrassen en irrigatie in de Urubamba-vallei; de stad bood onderdak aan de Inca-adel, terwijl de terrassen werden bewerkt door onderdanen uit het hele rijk. Na de dood van Pachacutec kwam het landgoed onder het bestuur van zijn “panaqa”, zijn familieclan.

Tijdens de Spaanse verovering van Peru diende Ollantaytambo als tijdelijke hoofdstad voor Manco Inca, leider van het inheemse verzet tegen de conquistadores. Hij versterkte de stad en haar toegangswegen in de richting van de voormalige Inca-hoofdstad Cusco, die onder Spaanse overheersing was gevallen. In 1536, op de vlakte van Mascabamba, in de buurt van Ollantaytambo, versloeg Manco Inca een Spaanse expeditie, blokkeerde hun opmars vanaf een reeks hoge terrassen en overstroomde de vlakte. Ondanks zijn overwinning achtte Manco Inca zijn positie niet houdbaar, en het jaar daarop trok hij zich terug naar de zwaar beboste plaats van Vilcabamba, [10] waar hij de Neo-Inca-staat stichtte.

In 1540 werd de inheemse bevolking van Ollantaytambo in encomienda toegewezen aan Hernando Pizarro.Zij moesten verplicht verhuizen van het platteland naar de stad en voor de Spanjaarden werken. In de 19e eeuw trokken de Inca-ruïnes in Ollantaytambo de aandacht van verschillende buitenlandse ontdekkingsreizigers;  Later in 1911 stopte Hiram Bingham hier in 1911 tijdens zijn reis over de Urubamba-rivier op zoek naar Machu Picchu.


FUNCTIES
Religieus, ceremonieel, astronomie.. Er bevindt zich hier een tempelcomplex met onder andere de indrukwekkende Templo del Sol, maar er was ook een ceremonieel centrum rond de sector Miskana met tempels die in relatie stonden tot de sterrenhemel met diverse tempels, altarenen nissen. Tenslotte is er een sektor gewijd aan het water met de “Watertempel” en het “Bad van de Inca Princes”

Fort/Militair/administratief. Gezien de strategische ligging, op een kruispunt van twee rivieren en op de weg naar Machu Picchu en de de laaglanden functioneerde Ollantaytambo als een soort controlepost. Daarnaast was het complex ommuurd en kende het  terrassen die dienden voor defensieve doeleinden. In de omgeving van Ollantaytambo zijn nog diverse andere structuren te ontdekken die strategische doeleinden dienden..

Buitenhuis van de Inca en Inca-nobelen en priesters. Er bevinden zich in Ollantaytambo diverse gebouwen die gezien hun kwaliteit van bouwen suggereert dat deze diende voor de hogere klasse.

Centrum van landbouw. In en rond Ollantaytambo bevinden zich gigantische Andenes , Inca landbouwterrassen waarbij vernuftige kennis is toegepast. Diverse terrassen, bestaan uit perfect opgebouwde muren en  een een hoogwaardig irrigatie systeem en zorgen voor optimale landbouw opbrengst. Daarnaast werden verschillende microklimaten gecreëerd op de terrassen zodat diverse gewassen konden groeien.


BESCHRIJVING
Ollantaytambo bestaat uit twee gedeelten; de Stad, waar voorheen de Inca-nobelen en priesters verbleven en het Archeologische Complex aan de overkant van de rivier Patacancha.

DE STAD (AYLLU CUSCO)
De stad Ollantaytambo ligt langs de Patakancha-rivier, dicht bij het punt waar deze samenkomt met de Urubamba rivier en bestaat uit twee gedeelten; de stad waar voorheen de Inca-nobelen verbleven en aan de overkant van de Patacancha rivier, de archeologische vindplaats.
Het centrum is het grote Plaza de Armas met cafés met terrassen  en restaurants. Aan de noordkant bevindt zich een uniek stadsdeel dat gebouwd is in de 15e eeuw en nog steeds bestaat en continu bewoond wordt waardoor je een indruk krijgt hoe het hier tijdens de Inca-tijd heeft uitgezien, heel interessant en nergens anders in Peru te zien! Hier bevinden zich straatjes met grote, hellende muren van de zogenaamde “kanchas”, binnenpleinen waaraan diverse rechthoekige gebouwen stonden, met rieten daken en trapezevormige nissen. In alle straatjes lopen antieke kanalen waardoor het water nog steeds vloeit dat ook gebruikt werd als drinkwater. In dit gedeelte bevinden zich de zogenaamde “chicherias”, een soort café, waar voorheen de Inca’s maar nu de lokale bevolking samenkomen en hun “Chicha”, mais bier drinken.
De straat die parallel loopt met de Patacancha rivier heeft schitterende muren, die bestaan uit grote fijn gesneden en gepolijste stenen, die perfect in elkaar passen, met indrukwekkende deuropeningen met een stenen bovendorpel die toegang gaven tot de “kanchas” wat aangeeft dat het een entree was tot een belangrijk gebouw bestemd voor de Inca- nobelen. Tijdens de Inca-tijd was Ollantaytambo veel groter en was alleen toegankelijk voor de Inca-adel.

Ollantaytambo wandelingen met Google maps

Ollantaytambo wandelingen met gaiagps

ARCHEOLOGISCHE VINDPLAATS OLLANTAYTAMBO
Er is een wandelroute door het complex die aangegeven is door middel van pijlen.
Na de entree door de omliggende muur is er een plein met allemaal mooi gebeeldhouwde losliggende stenen die in de buurt zijn aangetroffen. Misschien omdat de bouw van het complex nooit voltooid werd of dat er een grote verbouwing aan de gang was.
Aangrenzend rijst een steile heuvel op met grote, opgestapelde terrassen die dienden als funderingen zodat de enorme bouwwerken niet zouden instorten en hielpen erosie te voorkomen. Tevens hadden de terrassen defensieve doeleinden. Op de heuvel ligt  de religieuze en militaire sector.

TEMPELCOMPLEX
Een stenen trap die steil omhoog loopt dwars door de terrassen leidt naar het Tempelcomplex of de religieuze/ceremoniële sector. Bovenaan de stenen trap staat een pijl naar links die naar een perfect gebeeldhouwde tempel met de 10 (trapezevormige) nissen leidt. Indrukwekkend hoe alles perfect in elkaar past, er is geen mes tussen de naden van de stenen blokken te krijgen en de stenen zijn fijn gepolijst. Aan het einde van de tempel is een typische Inca-tempel entree, een poort uit stenen met daarop een dwarsliggende bovendorpel. Verder op het pad bevindt zich de “Troon van de Inca”, een stenen zetel wat op een bank lijkt. Een plaats voor een priester of de Inca om de sterren te bestuderen, of de zonsopkomst te observeren en een plaats om ceremonies uit te voeren. 

Van hieraf heb je een goed uitzicht op de heilige berg, Pinkuylluna, die boven Ollantaytambo uitsteekt. Hierop is een enorme natuurlijke afbeelding van een hoofd van een man te onderscheiden met een baard die  lijkt iets op zijn rug te dragen. Volgens lokale legende betreft het Viracocha, een god voor de Inca’s, die hem als de schepper van onze wereld beschouwden.
Verder zijn er op de hellingen van deze berg qolcas te zien, de opslagplaatsen van de Inca’s van granen en aardappelen. Er lopen diverse paden naar deze opslagplaatsen vanaf Ollantaytambo.


Het pad stevent op de onvoltooide “Templo del Sol” ,of “Zonnetempel” af, die uit een enorme muur bestaat van 6 rechtopstaande in elkaar sluitenden monolieten. Op de monolieten bevinden zich uitsteeksels of drempels die op 21 juni, de kortste dag van het jaar bij zonsopkomst door de zonnestralen belicht worden, een religieus of heilig gebeuren. Niet alleen deze punten maar diverse plaatsen op het hele complex zijn gebouwd met het idee dat de eerste zonnestralen deze plekken belichten en een schaduw afwerpen die samen een afbeelding vormen.

Daarnaast zijn er op een monoliet diverse half uitgehouwen “Chakanas” te ontdekken, het zogenaamde Andeskruis dat de Andes Kosmologie representeert.

Rond de Zonnetempel liggen een hoeveelheid gigantische stenen verspreid,  wat aangeeft dat de tempel niet voltooid werd door misschien een haastig vertrek ,door de komst van de Spanjaarden of door de onderlinge machtsstrijd tussen twee Inca-heersers, Atahualpa en Huascar.

Verder is interessant dat er op de flanken van de heuvel naast de Zonnetempel een pad afdaalt richting de Urubamba (Vilcanota) rivier met daarop diverse gigantische of “slapende” stenen. Onderzoek heeft aangetoond dat de monolieten voor de bouw van de tempels van een steengroeve werden gehaald, 5 km verderop, aan de overkant van de rivier,  op een berg. Een wonder en mysterie hoe de Inca’s dit voor elkaar hebben gekregen. Waarschijnlijk met heel veel mankracht, palen, touw, rivierstenen maar de stenen werden ook de berghelling afgerold. Daarnaast moesten ze de Rio Urubamba kanaliseren en deels afsluiten, een huzarenstuk.

FORT/MILITAIRE DISTRICTE N TERRASSEN
De pijl volgend volgt het militaire district, Deze sector  wordt omringd door een verdedigingsmuur met allerlei rechthoekige vertrekken gemaakt van veldsteen, niet het hoogwaardig beeldhouwwerk zoals bij de tempelcomplexen. Verondersteld wordt dat hier soldaten verbleven. Op een berg buiten het complex bevindt zich de Intihuatana, “bindplaats” van de zon. Er loopt een pad naar toe en van hieruit heb je een mooi uitzicht op de omgeving.
Onderaan de militaire sector wijst de pijl naar een ommuurd pad dat over de berghelling loopt en de tempel sector verbindt met de  qolcas, opslagplaatsen en de gigantische Manyaraki terrassen.. Een ingenieus project waarbij gedacht werd aan irrigatie, afwatering, erosie, stand van de zon, de natuurlijke omgeving en waar zelfs microklimaatjes gecreëerd werden door de verschillende hoogtes zodat verscheidene gewassen verbouwd konden worden uit diverse ecologische zones.

INCAMISKANA
Aan het einde van de trappen sla  je linksaf en dit leidt naar de “Incamiskana”, een plaats waar bijeenkomsten plaatsvonden geleid door de Inca. Hier bevindt  zich een gebeeldhouwde rotswand met stenen uitsteeksels. Bij de zonnewendes , worden deze punten door de zonnestralen belicht en werpen een schaduw af die samen afbeeldingen vormen zoals een man die een blaasinstrument bespeelt. Dit heeft als een astronomische kalender gewerkt maar had ook religieuze doeleinden.
Verder lopen hier (ondergrondse) kanalen, zijn er fonteinen en zijn er nog funderingen van tempels te zien.
In deze sector zijn veel gebeeldhouwde rotswanden met uitgehouwen zetels en treden die naar altaren lijden waarop ceremonies en offeringen werden uitgevoerd. Tegenwoordig is het verboden maar voorheen werden er door lokale mensen “pagos” gedaan, offers aan “Pachamama” gedaan  in de vorm van objecten. Dit is sowieso een plaats met een buitengewoon niveau van energie.
Hier ligt een groot rotsblok dat een kopie lijkt van de “Roca Sagrada”” in Machu Picchu, die een lokale “Heilige Berg” representeert.
Hier achter zijn 4 nissen te zien die waarschijnlijk de vier broers Ayer representeren die volgens de legende uit een rots kwamen. 3 broers overleefden de tocht naar Cusco niet maar de vierde broer, Manco Capac, bereikte Cusco en stichtte het Inca rijk.
Aan het einde van het pad, in het noorden is met fantasie uit de enorme rotsformatie een kondor te herkennen; waarschijnlijk de reden waarom hier een belangrijk tempelcomplex of “huaca” (heiligdom) is verrezen. Nu zie je alleen de funderingen nog van diverse tempels die gebouwd  waren  van uiterst fijn gesneden andesiet, een vulkanisch gesteente. Tevens  zijn hier vele kanalen en fonteinen.
Uiteindelijk werd deze sector gebruikt als steengroeve door de lokale bevolking en verdwenen de tempels maar ook de terrassen.

WATERTEMPEL
Teruglopend naar de uitgang is een groot complex dat bestaat uit (ondergrondse) kanalen, fonteinen en gebouwen, alles gewijd aan water. Hier bevindt zich “ Baño de la Ñusta” (het bad van de prinses) dat gerepresenteerd wordt door een driedimensionale afbeelding van de “Chakana”, het Andeskruis” ,uitgehouwen in een rots die functioneert als een ceremoniële fontein.